Pas zag ik een tv programma over een hospice wat een inkijkje gaf in het dagelijks leven daar. Wat mij vooral opviel was de onderlinge band, de liefde en respect, de harmonie. Er was niet alleen treurnis, er was juist ook ruimte voor plezier en ontspanning, er hing een sfeer van onderling vertrouwen en verbinding met elkaar. Het deed mij met weemoed terugdenken aan mijn vroegere werk in het zorgcentrum, en waarom ik dat zo fijn vond.

Niet de extreme werkdruk, niet de vervelende collega’s of onaardige leidinggevende. Nee, dat mis ik niet. Wat ik wel nog altijd mis is het oprechte contact met de bewoners.  Dat vluchtige oppervlakkige contact, wat tegenwoordig normaal lijkt, kan ik niet veel mee.

‘Hoe gaat het, alles goed?’ roept iemand in het voorbijgaan of in een volle huiskamer op een verjaardag. Waarop de ander antwoordt, ‘Ja goed hoor, je weet hoe dat gaat, druk hé? En met jou?’ ‘Ja nou hier ook, druk druk druk!’  Dit is toch geen interesse, dit gaat nergens over. Of zijn we zo vervlakt dat we dat serieus normale conversatie zijn gaan vinden? Leven we alleen nog maar voor de waan van de dag, en voor dat zelfgeschapen zelfbeeld? Ik merk dat ik daar moeite mee heb, omdat ik niet in dat oppervlakkige plaatje pas en er geen raad mee weet.

Wat ik vaak mis is echt contact. Praten over wezenlijke zaken, over leven en dood. Over dat wat er werkelijk toe doet en wat er in de ander omgaat. De mensen met wie ik dat kan zijn op een hand te tellen. Op mijn werk had ik dat contact, kon ik er werkelijk toe doen. Natuurlijk was het soms confronterend, was de dood altijd dichtbij en maakte ziekte en afhankelijkheid een mens intens kwetsbaar. Maar daar lag juist de kracht om iets te kunnen doen voor een ander en met mijn leven.

Toen ik ziek werd viel dat weg en belandde ik aan de andere kant. Viel dat even tegen. Ik ervaarde hoe weinig mensen moeite doen om wezenlijk contact te maken en hoe mensen weglopen voor ziekte en tegenslag, letterlijk en figuurlijk. Die verbinding en diepgang die ik zo nodig had vond ik bij mijn dieren. Hun aandacht, liefde en trouw hielpen mij door de dag en troostten mij in de nacht. Waar de rest te druk was, hadden zij alle tijd voor mij.

En na Tessa’s dood groeide langzaam het besef dat ik door middel van het schrijven van mijn boek weer opnieuw verbinding kon maken, met mensen die daarvoor openstaan. Mensen raken door het vertellen van mijn of ons verhaal. Te vertellen over de bijzondere band met Tessa, de eenzaamheid van het ziek zijn, het verloren voelen, buitenspel staan. Maar ook over doorzetten, over iedere keer weer moed verzamelen, en over mijn liefde voor Tessa en dieren in het algemeen. Zou het dan allemaal toch nog enige zin hebben? Zou ik dan in ieder geval iets kunnen nalaten, in mijn poging om mensen te raken met mijn verhaal?

Beetje bij beetje krabbelde ik jarenlang op met mijn boek als houvast. Tot het misging en ik weer steeds minder kon. Mijn gezondheid ging achteruit en mijn lijf waarschuwde mij als eerste, het gaat niet goed. Van fluisteren ging het over naar schreeuwen, maar ik wilde het niet horen. Het is belangrijk om naar dat lijf te luisteren, ik weet het als geen ander en ben er het levende bewijs van, en toch negeerde ik alle noodsignalen die het mij gaf.  Weerstand, alles in mij kwam in verzet, want het weten is een…er gehoor aan geven is een tweede.

Hoe kan ik dit accepteren? Dat ik moet loslaten waar ik zo mijn best voor heb gedaan? Alles wat ik kan doen is opnieuw vertrouwen dat het uiteindelijk goedkomt, vertrouwen hebben in het proces en mijn levenspad.

Zo vertrouw en geloof ik ook heilig in mijn boek, alleen de juiste uitgever heeft zich nog niet gemeld. En anders denk ik erover om op zoek te gaan naar een ervaren schrijver die met mij wil kijken en sparren hoe we het manuscript misschien nog een level hoger kunnen krijgen. Maar het is ook een kwestie van een lange adem hebben. Er komen zoveel boeken uit, je moet net een uitgever kunnen vinden bij wie dit boek (in het fonds) past. Het manuscript ligt nu bij een uitgever die interesse toonde, maar het blijft afwachten of deze er ook de nodige tijd en energie in wil steken. Het lastige van mijn situatie is dat ik het niet zelf kan uitgeven omdat ik daar de energie niet voor heb.

Wist je veel beroemde schrijvers zoals bv J.K. Rowling in eerste instantie tientallen afwijzingen kregen en manuscripten van bestsellers soms jarenlang onder in een la bleven liggen? En zo heeft bv ook Walt Disney 300 banken bezocht om een financiering te krijgen voor zijn eerste film en heeft Edison 10.000 pogingen gedaan voordat hij met elektriciteit een lamp kon laten branden. Zo zie je maar…de aanhouder wint. En dat helpt mij om te blijven vertrouwen dat het goedkomt, ik geloof in het bijzondere verhaal en onderliggende boodschap.  In het levensverhaal van Tessa en wat wij samen hebben meegemaakt. Alleen…hoe krijg ik die ene uitgever zover om met mij in zee te gaan?

Een lange adem hebben dus…en de juiste uitgever zien te vinden. Als ik iets heb is het wel geduld en doorzettingsvermogen. Alles is onzeker, maar daarmee staat ook alles open. Dus wordt vervolgd, dat is zeker!

Rest mij nog jou hele fijne feestdagen te wensen, een goed uiteinde en een mooi, gezond en liefdevol 2020. Dank voor het lezen van mijn blogs het afgelopen jaar, en de vele reacties die ik mocht ontvangen. Dat heb ik erg gewaardeerd. Want weet je, jouw tijd en aandacht is het mooiste cadeau wat je een ander kunt geven, dus dank ??

Kerst is mildheid voor het verleden, moed voor het heden en hoop voor de toekomst.  Agnes M. Pahro

Liefs,

Eveline?

poppetje

Donderdagavond keek ik naar de Passion, met dit jaar als thema; je bent niet alleen. Eenzaamheid wordt een steeds groter maatschappelijk probleem. Het is niet iets wat je graag toegeeft of mee te koop loopt, en zeker niet in een maatschappij waarin iedereen het druk heeft en met zichzelf bezig is.

Soms hoor ik zinnen als: ik neem kinderen of ik wil dat huisdier. Mij stoort het weleens. Alsof alles alleen maar draait om het vervullen van de eigen behoeftes. Volgens mij wordt de wereld er op deze manier niet prettiger op.

Draai het eens om. In plaats van jouw behoeftes centraal te zetten, zou je jezelf ook kunnen afvragen wat jij hen te bieden hebt, en of dat wel overeenkomt met de verlangens en behoeften van die ander. Het is toch eigenlijk best een beetje arrogant om te denken dat je overal recht op hebt? Misschien ben ik te onzeker en maak ik daardoor het leven weleens nodeloos ingewikkeld, of vinden buitenstaanders dat ik er te diep over nadenk. Maar laat ik nou vaak het tegenovergestelde denken, als ik observeer hoe mensen soms in het leven staan.

Het leed onder dieren en het gerotzooi ermee, alsof het levenloze dingen zijn, irriteert mij mateloos en maakt mij weleens verdrietig. Soms krijg ik de vraag of geen hond of kat wil, en of ik het niet mis. Ja natuurlijk mis ik dat vreselijk. Dieren zijn altijd belangrijk geweest in mijn leven. Maar dat geeft mij niet het recht ondoordacht aan een dier te beginnen. Laten we eerlijk zijn, als je amper voor jezelf kan zorgen, hoe kun je dan de verantwoordelijkheid voor een ander leven op je nemen? Ik vind dat namelijk een hele verantwoordelijkheid, zo’n leventje waar je zorg voor moet dragen.

Iedereen, die dat fysiek kan, kan kinderen op de wereld zetten en iedereen kan een dier aanschaffen, zonder zich te hoeven verantwoorden. Je houdt soms je hart vast als je om je heen ziet hoe mensen met hun machtspositie omgaan. Ik was laatst bij de drogist en hoorde buiten een moeder tegen haar huilende kind zeggen: ’Hou je op, anders krijg je er nog een!’ Niet veel later verliet ik de winkel, sloeg ze het kind weer en gingen omstanders zich ermee bemoeien. Er ontstond een gespannen sfeer, de moeder vond dat ze het volste recht had. Het was immers haar kind. Arm kind, je zal overgeleverd zijn aan zulke ouders. Zo verdrietig, het kleine jongetje keek zo wanhopig op naar zijn moeder.

Op internet en social media zie ik ook steeds vaker zogenoemde grappige dierenfilmpjes of komisch bedoelde filmpjes met kinderen voorbij komen. Mensen filmen en delen massaal dit soort video’s. Het is makkelijk scoren, maar dieren en/of kinderen zijn daar de dupe van. Iedereen die iets verder kijkt en nadenkt, ziet dat de meeste filmpjes verre van grappig zijn. Vaak zie je ook dat het in scene is gezet. Dierenfilmpjes waarin een hond stijf staat van de stress of de kat gedwongen wordt om iets onnatuurlijks te doen. Toppunt was een tijdje terug bij de talkshow van Eva Jinek. Ik kijk weinig TV, soms ‘s nachts als ik niet kan slapen, en hier zapte ik toen toevallig voorbij. Daarna kon ik helemaal niet meer in slaap komen, het is al die tijd blijven hangen. Een man zat lachend te vertellen hoe hij zijn hond liet sky diven. De gastvrouw en andere gasten aan tafel lachten mee. De hond op het filmpje was doodsbang, en ik vroeg me hardop af wat deze mensen bezielt? Ik begrijp hier niets van. Wie het begrijpt mag het mij uitleggen.

Vorige maand was er een speciale SIRE-campagne om ons te wijzen op ons onvriendelijke en egoistische gedrag, met de hashtag #doeslief. Een aanzet om liever en aardiger te zijn, om aan anderen te denken. Vreemd, en triest eigenlijk, maar blijkbaar heeft onze individualistische maatschappij zulke campagnes nodig om ons een spiegel voor te houden.

Een tijdje terug was ik aan het fietsen, en pauzeerde even op een bankje. Het was een mooi houten bankje op de stoep, vlak naast de voordeur van een woonhuis. Het was avond, al donker en daarbij ook nog van dat druilerige weer. Er kwam een wat oudere dame uit een van de huizen verderop, die de straat wilde oversteken om in haar auto te stappen. Ze zag mij zitten, bedacht zich en kwam naar mij toe om te vragen of ze mij ergens mee kon helpen en of alles wel oké was. Zo lief. Ik vertelde dat ik even zat uit te rusten en verder alles goed was. Toen ze wegreed dacht ik: stom, vergeet ik haar te bedanken voor haar bezorgdheid. Ze bestaan nog wel gelukkig, mensen die zich spontaan om een ander bekommeren.

Ik schrik vaak van de hardheid van mensen, de respectloze botte communicatie. Op social media, in het verkeer, maar ook in winkels en zelfs bij welzijnsorganisaties. Misschien moeten we elkaar er vaker aan herinneren: #doeslief. Gewoon wat aardiger en begripvoller zijn naar elkaar. Kleine moeite. De wereld verbeter je samen, met elkaar en voor elkaar.

boterbloem

Of je gelooft of niet, de boodschap van Pasen spreekt veel mensen aan, want het gaat over hoop, over een nieuw begin. Nieuw leven. Nieuwe kansen.

Bedankt voor je tijd, ik wens je een heerlijk zonnig paasweekend.

Liefs,

Eveline?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

Gisteren is mijn achterneefje Teun geboren, ik blijf het een wonder vinden zo’n geboorte van een nieuw mensje. Zo onschuldig en sereen. Het ontroert mij, omdat zo’n geboorte bijzonder is. Het raakt de essentie van het leven, liefde in al zijn puurheid, daar waar we vandaan komen en waarnaar we onderweg zijn. Niet lang geleden overleed de opa van mijn nichtje en stond zij hoogzwanger en intens verdrietig haar opa te herdenken tijdens de uitvaart. Ook toen dacht ik, hoe dicht staat geluk en verdriet, leven en dood bij elkaar. Het leven is kwetsbaar, tijdens geboorte en dood zijn we overgeleverd aan de geheimen van het leven. We hebben er geen invloed op.

Kerst gaat over ook over het mysterie van een geboorte, dat van het Kindje Jezus. De boodschap van het verhaal gaat over liefde, licht en verdraagzaamheid. En wat is er hoopvoller en mooier en dan een pasgeboren kind. En hoe dicht staan geboorte en sterven bij elkaar? Daarom deze keer een deel van een mooie oude column van Jan Bor, Filosoof, met de toepasselijke titel “Geboorte”;

Niet lang nadat mijn moeder was gestorven bezocht ik een vriend die net vader was geworden. Daar lag dan zijn pas verworven schat vredig, kwetsbaar te slapen. We werden er allebei stil van. Maar er was nog iets dat me trof; en daardoor is dat beeld, denk ik, me zo bijgebleven. Om dat baby’tje hing dezelfde rust en sereniteit die ik bij het heengaan van m’n moeder had gevoeld. Uren heb ik bij haar gezeten en meegemaakt hoe (ik kan het niet anders zeggen) de natuur haar tot zich nam, terwijl een diepe stilte het vertrek vulde. Die rust trad op de voorgrond en droeg als het ware de geluiden om ons heen. Tegelijk werden de omgeving, de kamer, de dingen die deze vulden, transparant; alsof je even op de rand van de wereld balanceerde.

Dezelfde stilte hing nu om die pasgeboren baby. Hij begon aan zijn reis, mijn moeder had die net beëindigd. Maar op de een of andere manier straalden ze iets identieks uit: het vredige koppie van het kindje en de bevrijding die was af te lezen van het gezicht van mijn overleden moeder. Alsof ze deel hadden aan iets eenders, via een onzichtbare draad met elkaar verbonden waren. Waarin? Noem het ‘t leven, die machtige levensstroom waarvan de geboorte en sterven zulke belangrijke facetten zijn.

Gewoonlijk houdt het zich verborgen. Maar op de momenten van geboorte en sterven, en in de liefde natuurlijk, kom je er dichter bij dan ooit, alsof je er even door wordt aangeraakt. Dan moet je wel stil zijn, aangezien je nooit zult kunnen begrijpen wat het is en woorden er alleen maar de afstand toe vergroten. Het is de stilte van het moment waarop de natuur gaat slapen en het moment dat ze weer ontwaakt. Al weet je dan niet waar je vandaan komt en uiteindelijk heengaat, en kun je dat ook niet weten, je kunt het soms dus wel even voelen.

Gaat over dat geheim (want dat is het) niet ook het kerstverhaal? Om het te lezen hoef je dan niet te geloven in een Almachtige God, een Heilige Geest, engelen of de onbevlekte ontvangenis, de religieuze bedding van het verhaal. Los daarvan is er gewoon dat kindje dat ver van het kabaal van de wereld in lappen gewikkeld in een kribbe ligt, een trog, een voerbak voor dieren. Die geboorte is als iedere andere geboorte een wonder op zich. En wat doen die wijzen uit het oosten daar in die stal? Misschien dat op die plek een samentreffen van het westen en het oosten plaatsvindt. Die wijzen brengen er inzicht. Welk? Dat het wonder zich hier, vlak bij ons bevindt. En dat iedereen van waarde is.

Fijne kerstdagen.

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

Beer

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt.

Dit is de titel van een bekend boek van Haemin Sumin, een boeddhistische monnik. En is het niet zo dat je eigenlijk altijd de meest kostbare dingen pas opmerkt als je er de tijd voor neemt? Toen ik onlangs in mijn ouderlijk huis een paar kinderboekjes over kleine beer vond, was ik weer even dat kleine meisje. Ik vond dit soort plaatjesboeken en verhaaltjes geweldig.

Kleine beer is een bruin beertje dat samen met zijn ouders en allerlei andere dieren in een bos woont. De tekeningen in de boekjes prikkelen je fantasie.

Ook komt er een kabouter in het verhaal voor, en welk kind van mijn generatie groeide niet op met Pinkeltje en hoe leuk was het niet om je in die wereld te verliezen?

Mijn oma was lerares en kon levendig vertellen, ik vond het prachtig wanneer ze vertelde hoe er in de holtes van bomen kabouters leefden. En het klonk ook zo logisch, natuurlijk zijn er andere levende wezens behalve wij. Ook al zien we ze niet. En dat dieren praten vindt ook ieder kind vanzelfsprekend. Ik heb nog nooit gehoord dat een kind tijdens het voorlezen zei; ‘Dat kan helemaal niet!’

Kabouter

Als kind fantaseerde ik ook over wat er allemaal leefde in een bos. Dieren natuurlijk, maar misschien ook wel kabouters en elfjes. Als ik naar een bos kijk, vind ik het een fascinerende gedachte dat er een hele leefwereld is die wij niet zien. Wij zien en horen de vogels, misschien eens sporadisch een wild dier, maar wat leeft er daar allemaal niet waar wij geen weet van hebben? En wat denk je van diep in de zee, in die enorme oceanen, we zien en weten zoveel niet.

Als we ouder worden eist de maatschappij dat we ons verstandig gedragen, dat we alles beredeneren en wetenschappelijk onderbouwen. We zitten continu in ons hoofd, denken over alles na en analiseren elk detail. En dat wat wij niet kunnen zien en begrijpen ontkennen we. We doen zo vreselijk ons best om alles te verklaren, dat we ons gevoel en intuïtie dreigen kwijt te raken. Is dat niet vreselijk zonde, en een groot gemis?

Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens, ieder levend wezen een intuïtie heeft. Een zesde zintuig. Met de tegenwoordige techniek hoeven we steeds minder zelf na te denken en lijken we rijker, maar worden we niet mentaal armer?

Omdat mijn leefwereld al zoveel jaar door ziekte vrij beperkt is en ik daardoor de afgelopen vijftien jaar grotendeels op bed doorbracht , sta ik anders in het leven dat de meeste mensen in mijn omgeving. Ik heb door mijn slechte gezondheid bijna alles moeten opgeven wat voor anderen van grote betekenis is, zoals werk, sociale contacten, uitgaan en vakanties, hobby’s, mijn toekomstdromen. Loslaten lijkt mijn levensthema te zijn.

Daardoor filosofeer ik vaak over het leven, merk ik kleine details op, en kan ik intens genieten van kleine geluksmomentjes zoals het witte duifje dat iedere middag graan komt eten. Ik voel wezenlijk contact met haar.  Ze is sinds een jaar of vier dagelijks in onze tuin te vinden, toeval? Ik heb opgezocht wat een witte duif betekent, een teken van boven? Ach, misschien is het onzin en misschien ook niet. Ik weet alleen dat er meer is dan wij kunnen waarnemen. Niet alles kun je met je verstand verklaren. En onze zintuigen zijn ook veel te beperkt om alles op te kunnen merken en verklaren. In de tuin raap ik vertederd een paar kleine witte veertjes op, en bewaar ze.

En waarom zou deze planeet de enige zijn waar leven is? Waarom zouden wij meer emoties hebben dan een ander diersoort? Is dat niet arrogant om te denken? Omdat wij dieren niet begrijpen, omdat we hun taal niet spreken?  Is dat niet eerder onze tekortkoming? Mijn ervaring is dat dieren wel degelijk uitgebreid, ook met ons, communiceren en over een grote intelligentie beschikken. Als je je maar openstelt, er de tijd voor neemt. Heb je weleens echt de moeite genomen om wezenlijk contact te maken met een dier? En dan bedoel ik niet de kat aaien of de hond uitlaten. Nee, ik bedoel echt de tijd nemen en je verdiepen in zijn belevingswereld. Tot in zijn ziel doordringen. Het geeft je zoiets kostbaars, zo’n verrijking van je leven, wat onbetaalbaar is.

Er is zoveel dat wij niet kunnen waarnemen of begrijpen. Maar we kunnen ons wel openstellen voor dat wat we niet zo snel opmerken of alleen zien als we er de tijd voor nemen.

Stiekem kijk ik toch altijd even in zo’n holle boom. Je weet maar nooit.

Liefs,

Eveline?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

Touw

Net als bij veel van mijn leeftijdgenoten wonen mijn (schoon)ouders in een verpleeghuis. Mijn vader heeft vasculaire dementie, mijn schoonmoeder Alzheimer.  De band verandert, al kan ik niet precies zeggen hoe. Ik was een echt vaderskindje, mijn vader was de man die alles wist en alles kon. Als klein meisje toeterde ik bij alles wat kapot ging dat mijn vader dat kon maken. Mijn vader fikste alles. Eenmaal volwassen betrapte ik mezelf er met regelmaat op dat ik dat eigenlijk nog altijd dacht. Als klein meiske zat ik op de wasmachine in de badkamer en knipte mijn vader geduldig mijn nagels. Ik moest er aan denken toen ik zijn nagels probeerde te knippen, en hij angstig zijn hand terugtrok. Ik probeerde hem gerust te stellen, zei dat ik het heel voorzichtig zou doen. Hij gaf mij zijn vertrouwen, en het ontroerde me. De man waar ik zo tegenop keek is grotendeels verdwenen, verstopt, zoekgeraakt ergens in zijn brein. Toch beleven we mooie momenten, van liefdevolle verbinding, van nabijheid. Wanneer hij mijn hand vasthoudt, of wanneer ik mee kan gaan in zijn gedachtegang en het voelt of we saampjes een geheime taal spreken.

En ook dieren spelen nog altijd een rol. 

De televisie geeft vaak gespreksstof, soms begrijpt hij het verschil niet tussen het programma en de reclame. Dat kan verwarrend voor hem zijn. Dan leg ik uit dat het pauze is en het toneelstukje of spelletje zo verder gaat. Mijn vader voelt zich vaak persoonlijk betrokken bij wat er op de tv gebeurt. Ook kijkt hij graag naar natuurfilms. Zo keken we laatst naar een documentaire over olifanten, de voice-over sprak over de bedreigingen en het uitsterven van de olifant, en mijn vader luisterde aandachtig. Terwijl we een olifant in close-up zagen pakte mijn vader mijn hand: ’We moeten goed voor ze zorgen.’ Het was even stil, hij wees naar het scherm en hij vervolgde, ’Zij willen ook leven, hij wil…blijven leven.’ We knikten instemmend.

Toen het paard Bento van mijn vriendin overleed, was mijn vader behoorlijk onder de indruk. Hij vroeg herhaaldelijk wie er dood was. ‘Oh ja, Bento.’ Ook vroeg hij wanneer de plechtigheid was, en of hij daar naartoe kon. Ik vroeg, ’Je bedoelt een begrafenis of crematie?’ Hij knikte ja. ‘Dat is er niet pa, dat doen ze niet voor een paard.’ Hij heeft nog lang aan mij gevraagd wie er nou ook al weer was overleden. Bij doorvragen bleek dan dat hij Bento bedoelde.

Nadat onze kat Daan was overleden kwam hij er iedere keer op terug als er een dier ter sprake kwam, en riep mijn moeder tot de orde als ze lachte. ‘Er valt niets te lachen, Eveline haar hond is dood en dat is heel erg!’ Mens en dier. Hond, kat of paard, ze tellen allemaal mee.

Mijn schoonmoeder was gek op onze hond Tessa, je leest in mijn boek Tessa’s Tijd over hun hechte band. Naarmate de ziekte vorderde vond ze bij Tessa steun en troost. Tessa was ook een graag geziene gast in het zorgcentrum, iedereen reageerde positief op haar. Zelfs de meest in zichzelf gekeerde bewoners keken op wanneer ze haar zagen of begonnen tegen haar te praten wanneer ze aan hun hand snuffelde. Zodra we de lift uitkwamen verwelkomde een waar ontvangstcomité Tessa, alsof ze de koningin zelf was. Mijn schoonmoeder stelt haar zoon voor als haar broer of vader, maar kijkt wel de kamer rond en vraagt, ‘Waar is Tessa, ik mis Tessa!’ Tessa is 4 jaar geleden overleden.

Naarmate de Alzheimer meer vat op haar krijgt, wordt mijn schoonmoeder steeds stiller en kunnen we haar, als ze wat zegt, alsmaar moeilijker verstaan. In de gemeenschappelijke huiskamer van het zorgcentrum spelen we tijdens het koffiedrinken met de bewoners een spelletje pim pam pet. Ik draai het schijfje rond en zoek een makkelijke vraag op. Een dier met de letter b. Veel bewoners slapen, of reageren niet. Mijn schoonmoeder heeft al die tijd vrijwel niets gezegd. Een mevrouw aan de overkant van de tafel kijkt me vol verwachting aan. Ze haalt haar schouders op. Ik geef aanwijzingen, ‘B  van ….het is bruin, en je hebt ze ook wit. Ze kunnen groot zijn of klein. Als kind knuffel en slaap je ermee.’ Dan fluistert mijn schoonmoeder, ’Benno!’ Ons hondje Benno is al bijna 20 jaar dood.

Het raakt me als ik zie hoe mensen met dementie op dieren (en ook vaak op kleine kinderen) reageren. Het heeft te maken met op eenzelfde golflente zitten, met openstaan voor primaire gevoelens. Terug naar de basis. Naar de verbinding met het leven, zonder ingewikkelde constructies of verborgen agenda. Puur en oprecht. Zonder oordeel. Het is ook een vorm van spiegelen. Wanneer jij je niet openstelt, geen respect toont, voelen ze dit haarfijn aan. Ze zijn van ons afhankelijk, van ons inlevingsvermogen en onze zorg, en daardoor extra kwetsbaar.

We moeten goed voor ze zorgen.          

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

Eenden

Weer een jaar om.

Ik weet niet uit welk bouwjaar jij stamt, maar ik vraag me weleens af hoe ik plotseling zo oud ben geworden. Herken je dat? Tijd vliegt, zegt men dan. Weer een jaar om, de feestdagen en teveel snoep achter onze kiezen, en daar zijn ze weer die goede voornemens. Ik doe er niet aan mee, maar ik heb wel een moodboard gemaakt. Het geeft me inspiratie, focus en is een reminder wat mijn verlangens en doelen zijn in het leven. Waar beweeg ik mij naartoe, waar word ik gelukkig van? Ik kan ook heel gelukkig zijn met ogenschijnlijk niets. Met de stilte, die kleine momenten van verwondering. Over dat wat ik opmerk in de natuur, een vogel die zingt, een mooie zonsondergang, dat ik loop, fiets, te eten heb, schoon drinkwater. Dankbaarheid en verwondering. Waarom had ik die wijsheid niet toen ik jong en gezond was en alles vanzelf ging? Raar fenomeen eigenlijk, hoe duidelijker die eindstreep, hoe meer je beseft waar het om draait, en hoe meer waarde je aan het leven hecht en je je bewust wordt dat je tijd hier eindig is. Het zou andersom moeten zijn, dat zou het leven een stuk leuker en makkelijker maken.

Schaatsen over de Vaart, dansen op Abba. Waar is de tijd gebleven? 

Schaatster    Vlaardingse Vaart 5.  abba

Ik herinner me winters, waarin het normaal was dat je tijdens gymles met de hele klas ging schaatsen. Ook op onze vrije middagen schaatsten we op de Vlaardingse Vaart, aan de kant stonden kraampjes met erwtensoep. En natuurlijk zakte ik weer door het ijs, waarom ook niet? Onder toeziend oog van het clubje ‘leuke jongens’ en mijn eerste vriendje. Alles samen met mijn vriendinnetje Ingeborg, waar ik samen mee in de brugklas zat. Zij had donker halflang haar, ik lange blonde lokken, en samen deden we Abba na. Een haarborstel in de hand, voor de grote spiegel in de slaapkamer danspasjes oefenen. Giechelend gluren naar de achterburen, onze gymleraar met die leuke zoon, waar zij stilletjes verliefd op was, maar die haar niet zag staan. Onze zorgvuldig gezette krullen, met de Carmenset van haar moeder. Haar broer, die ons daarna achterna zat met een plantenspuit. Ik denk altijd aan Ingeborg rond deze tijd. Kort nadat ik bij haar op kraambezoek was geweest overleed ze plotseling, op een paar dagen na 24 jaar geleden. Toen lag er ook een dik pak sneeuw dat de wereld een sprookjesachtig decor gaf. Het afscheid staat in mijn geheugen gegrift. Ik zie haar nog zo voor me. Zo onwerkelijk, net Doornroosje.

Leven in het nu.

Niemand weet hoeveel tijd hij heeft. En in plaats dat het je deprimeert in de vaak sombere januarimaand, afgelopen maandag was het zelfs de somberste dag van het jaar, de zogenoemde Blue Monday, zou ik het willen omdraaien. Besef eens hoeveel je hebt om dankbaar voor te zijn. Dus weg met die zelfkritiek en beknellende goede voornemens, kijk eens om je heen en verwonder je. Jouw leven is een cadeau en het nu, dit moment, is je enige zekerheid. Dit is jouw leven, dit is alles wat er is, nu en hier. That’s why they call it the present. Dus pak het uit. Leef je leven. Wees je bewust waar jij je energie en tijd aan besteed, je tijd is kostbaar. Je leven ook.

Ik wens je een jaar vol mooie ervaringen, inspiratie en alles wat het leven de moeite waard maakt.

Bedankt voor het lezen, en je tijd.

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

IMG_7646

Wie zoekt er niet naar het grote geluk? Volgens mij heeft God, de bron of zo je wil het universum dat zo goed verstopt dat het voor ons met alle ruis om ons heen bijna onvindbaar is geworden. Ik denk dat het verstopt ligt op een plek waar wij het laatst zoeken, in ons eigen hart.

Hoe komt het dat mensen in ontwikkelingslanden blij zijn met ogenschijnlijk niets? Waar komt dat autonome geluksgevoel vandaan? Terwijl wij in een van de rijkste landen ter wereld alles bezitten, maar onze authenticiteit verliezen en vaak zuur en ontevreden zijn? Hoe komt het toch dat het kapitalisme de ontembare hebzucht zo heeft aangewakkerd?

Het lijkt wel of alles alleen nog maar draait om geld en macht, en de angst om dat kwijt te raken. We zoeken geluk tevergeefs buiten onszelf in geld, spullen, vermaak, of status. We ontlenen er onze identiteit aan. De leegte die dat veroorzaakt maakt de mens hebberig en daardoor angstig voor verlies. Bang voor het kwijtraken van bezit of het loslaten van oude tradities. Ons inlevingsvermogen en gevoel van verbinding lijkt ver weg, alsof ons hart op slot zit en we de sleutel kwijt zijn. Het tegenovergestelde van liefde is niet haat, wat veel mensen denken, maar angst. En er is iets nog gevaarlijker dan angst, namelijk onverschilligheid, waardoor alle compassie voor de wereld om ons heen verdwijnt.

IMG_7642

Wij hebben helaas vaak een crisis nodig om “wakker” te worden. Maar dat is niet noodzakelijk, je kunt zelf je geluksbewustzijn verhogen en je bewust openstellen voor geluksmomenten. Dat gevoel van dankbaarheid wanneer je je passie volgt of je levensmissie vindt. Die momenten van geluk wanneer je luistert naar mooie muziek, in de natuur bent, of wezenlijk contact maakt met een dier. Dat gevoel van intimiteit, verbinding, dat eenheidsgevoel, wanneer je identiteit verdwijnt en je opgaat in het geheel. Die Eenheid met alles, die non-dualiteit, is een andere werkelijkheid en lost dat gevoel van afgescheiden zijn op. Herken je dat, op het strand met je haren in de wind, wanneer je opgaat in het geheel? En hoe vol-ledig je je dan voelt? Je ont-moet jezelf, voelt je een met alles om je heen. Ik voel het ook als ik mediteer of wanneer ik zo op ga in het schrijven aan mijn boek dat ik in de flow alle besef van tijd verlies.

Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Toepasselijk gebod in deze kersttijd waar wij liefde en vrede prediken, maar waarvan er vaak bitter weinig terecht komt. Ik was pas op Veggieworld Winterfair, een vegan kerstmarkt. Er liepen zelfs daar bezoekers met een bontkraag op hun jas, je moet maar durven, maar ik kom met regelmaat mensen tegen met een bontkraag op hun jas groter dan hun hond. We vervreemden niet alleen van elkaar, maar ook van de natuur en van dieren. Het ene dier wordt doodgeknuffeld en draagt een fluwelen jas, de ander doodgeknuppeld of levend gevild voor een kraag op een jas. De een wordt gruwelijk verwend, eet van een gouden bord, de een ander beland na een gruwelijk leven en akelige dood erbovenop. Onze overmatige vleesconsumptie tijdens de kerstdagen kost bijna drie miljoen dieren het leven. Het doet me pijn, meer dan wat dan ook, maar ik troost me met de gedachte dat er een shift gaande is. Steeds meer mensen worden langzaam “wakker” en stellen zichzelf vragen als; Mag het misschien ook een onsje minder? Heb ik uberhaupt wel vlees nodig voor een fijne kerstmaaltijd? Wil ik wel meedoen aan die ratrace? Of zit het ware geluk en dat kerstgevoel in iets heel anders? Het is nieuwe maan, wat staat voor een nieuw begin. Daarbij is het morgen de kortste dag, de winterwende, de zon en het licht keren terug wat een nieuwe start inluid. Misschien valt alles samen en besluit je het deze kerstperiode anders te doen, meer te luisteren naar het fluisteren van je hart?

img_7645-e1512929077941.jpg

Probeer in de drukte van de komende feestdagen een moment te verstillen, en te voelen waar jij nu echt gelukkig van wordt. Neem een moment voor jezelf. Waar verlang je naar? Ik denk zomaar dat dat niet die nieuwste iPhone is, geen cadeau’s, niet die overvloedige kerstmaaltijden. Niet dat wat reclames ons willen doen geloven. Het zit niet in alle diversiteit van vandaag de dag of wat de buitenwereld en commercie je voorschotelt. Het ware geluk vindt je heel ergens anders. Ja precies daar, in je ❤️

Ahimsa, sankriet voor geweldloosheid, ik draag het op mijn pols en in mijn hart. De wereld heeft het zo nodig, en niet alleen tijdens kerst.

IMG_7665

Ik wens je fijne kerstdagen, en vooral licht en liefde. Voor jezelf en alles en iedereen om je heen, inclusief de aarde.

Dat is mijn kerstwens voor jou.

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.