banner1

Het is iets wat iedereen in meer of mindere mate herkent, heimwee. Heimwee is het verlangen naar dat wat vertrouwd is. Heimwee naar vroeger, naar iemand, je oude huis, je eigen bed, vertrouwde omgeving, bekende geluiden of zelfs heimwee naar spullen. Materiële dingen zonder waarde voor anderen kunnen bij jou, als je ze moet missen of achterlaten, plots een melancholisch gevoel van heimwee oproepen.

foto2Het gaat dan natuurlijk niet om dat schilderijtje, of die specifieke bloempot. Nee, het gaat om het gevoel en die specifieke herinneringen die bijvoorbeeld zo’n oud stoeltje bij je oproept. Het kan ook een geur of bepaalde smaak zijn. Geprikkeld door je zintuigen voel, ruik, zie, hoor of proef je iets waardoor er van alles wordt getriggerd. Er komt een wereld aan herinneringen en associaties naar boven. Het roept mooie herinneringen of teleurstellingen en oude verwachtingen bij je op. Hoe rijker je gevoelsleven, hoe sterker dat misschien is ontwikkeld?

Heimwee is lastig om aan anderen uit te leggen. Er zijn mensen die nooit op vakantie gaan omdat ze alleen in hun eigen bed kunnen slapen. Of hebben zo’n heimwee naar huis dat ze er niet van kunnen genieten. Dat is voor buitenstaanders soms moeilijk te begrijpen.

Heimwee kent vele vormen en gezichten, en situaties verschillen. Als er sprake is van een verlies is dat een ander soort heimwee dan verlangen naar huis tijdens een vakantie. De een is onherroepelijk, de ander niet.

Ontheemd, verloren, verdrietig voelen, om het gemis of om verloren herinneringen. Vervlogen tijden en verloren dromen. Herinneringen die je te pas en te onpas lastig vallen of juist welkom zijn en een veilig gevoel van geborgenheid geven. Je herkent het misschien wel…zo’n vertrouwd gevoel dat je juist even troost kan geven. Die herinneringen en dat gevoel van heimwee is niets om je voor te schamen, het betekent namelijk dat je ergens om gaf of geeft.

BordjeTerwijl ik eet van de blauw/witte bordjes met klederdracht van Middelburg of Spaken, is het net of oma weer even bij me is. Zijn ze bijzonder of vind ik ze heel mooi? Nee, en toch betekenen ze veel voor me. Ze herinneren mij aan een liefdevolle tijd en geborgenheid. De vele logeerpartijen bij opa en oma, aan witte boterhammen met dik roomboter en een nog dikkere laag hagelslag. Televisie kijken tijdens het eten. Slapen in het grote bed. Oma’s kunstgebit in het troebele glas water op het nachtkastje. Ik kende dat huis tot in detail en loop er in gedachten nog weleens rond.

Het witte ouderwetse bad op pootjes, waar ik niet in mocht omdat anders de vloer en het plafond beneden nat werd. De grote zinken teil met water in de tuin, waar ik ‘s zomers in mijn gele badpakje in speelde. Het zoete aroma van de bloeiende magnolia. Het grind om het huis, waarin ik zocht naar de mooiste steentjes. Die teil heb ik nog, net als een mooi steentje waar oma bij de juwelier een hangertje van had laten maken. Het steentje is waarschijnlijk niets waard, maar wel voor mij. Ik weet nog hoe ik na uren in dat grind spitten trots binnenkwam en mijn schat toonde.

ValkenburgerlaanDit soort sfeervolle oude huizen noemde ik standaard “opa en oma huizen”. Eenmaal volwassen wilde ik dan ook niets liever dan in zo’n “opa en oma huis” wonen. Met grind, en een grote tuin rondom met vogels. Oma hield van dieren. Ze kon vertederd naar de musjes kijken die ze dagelijks eten gaf. In een groen plastic bakje kruimelde ze na het eten de boterhamrestjes om ze vervolgens in de tuin op het vogelvoederplankje uit te strooien. Samen keken we in de achterkamer door de openslaande deuren naar de etende vogeltjes.

Later droomde ik van een gezin in een “opa en oma huis”, met veel groen en dieren in en om het huis. En stiekem wenste ik ooit weer in het huis in Boskoop te kunnen wonen. Maar mijn zieke lichaam gooide roet in het eten, en ik moet het nu doen met herinneringen en oude verlangens ….en de daarbij komende gevoelens van heimwee.  Misschien bestaat er ook zoiets als heimwee naar je verlangens, volgens mij kun je ook heimwee hebben naar het beeld van hoe je jouw leven voor je zag. Het leven verloopt helaas vaak anders dan je het had voorgesteld.

klok

Ook met mijn vader deel ik de heimwee naar weleer. De dementie maakt hem alsmaar kwetsbaarder, maar ik vind toegang tot hem via ons verleden. Zolang dat nog lukt, is er een deel van hem over. Al verdwijnt hij stapsgewijs verder in die schemerwereld, waar ik hem niet altijd meer terug kan vinden. Als contact tot overlevingskunst is verheven, je alleen nog met liefde en gevoel communiceert, dan staat heimwee even aan de zijlijn geparkeerd. Maar eenmaal buiten, op weg naar huis, neemt die venijnig het roer over.

Heimwee betekent dat iets of iemand betekenis had, dat het belangrijk voor je was. Bedenk maar als het je weer eens overvalt en je jezelf verliest in oude herinneringen, dat je mist en verlangt naar dat wat je ooit liefde en vreugde schonk. Uit onderzoek blijkt dat zo’n 93% van de volwassenen er wel eens last van heeft.

Sta gerust een moment stil bij wat je voelt. Het is oké, het mag er zijn. Je hoeft het/jezelf niet te verstoppen. Voel je je verdrietig, wees dan lief voor jezelf. Neem een moment rust in de natuur of zoek een luisterend oor bij een lieve vriend of vriendin. Zodra je je ermee verbindt, het erkent dat het er mag zijn zal je zien dat het weer oplost of in ieder geval naar de achtergrond verdwijnt.

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

Herfst smal2017-10-18 17.51.03 HDR

Voor mij loopt iemand van de gemeente met een grote bladblazer. Het maakt een oorverdovend kabaal in het verder stille stadsparkje. De man loopt met gehoorbeschermers op stoïcijns voor mij uit. Met grote zijwaartse zwaaibewegingen blaast hij de bladeren opzij, achter hem waaien de wervelende bladeren net zo makkelijk weer het pad op. Ik sla een zijpad in en langzaam verstompt de herrie.

Terwijl ik verder loop hoor ik boven mij een enorme zwerm spreeuwen. Ik kijk omhoog en zie een prachtig schouwspel van grillige golfbewegingen. Zonder choreografie dansen ze als een geheel in de lucht, hoe ze dat voor elkaar krijgen is mij een raadsel. Het is een bijzonder fenomeen in dit jaargetij.

Spreeuwen zijn slim, bovendien hebben ze gevoel voor humor.  Er woont op station Rotterdam Centraal een grote spreeuwenfamilie, die er een vermakelijke hobby op nahoudt. Ze kunnen perfect geluiden imiteren, zoals die van een aankomende trein. Met als gevolg dat wachtende reizigers, starend naar hun mobiel, bij het horen van dit geluid automatisch naar de rand van het perron lopen. Daar aangekomen kijken ze verward op, daarna verbaasd opzij en om zich heen. Vragend kijken ze elkaar aan. Waar blijft de trein? Ik stel me zo voor dat de spreeuwenfamilie van een afstandje toekijkt en de grootste lol heeft.

Wanneer ik thuiskom is het eerste wat ik doe een kop thee zetten. Ik houd van de herfst, van de wind, de regen die tegen het raam klettert, de mooie zonnige dagen die niet meer zo warm zijn, van paddenstoelen, verkleurd blad, de geur van natte aarde. De warme kleuren, dikke truien en pantoffels weer uit de kast, de verwarming aan.

blog1

Het is zo lang prachtig weer geweest, we zijn verwend met al die zon. Toch wordt het ‘s avonds frisser, de dagen korter en weldra zal het herfstweer zijn intreden doen. De verschillende jaargetijden vind ik mooi, juist de afwisseling is zo bijzonder aan ons klimaat. Het is de kunst om mee te bewegen.

Het is net of de natuur je uitnodigt om nu eindelijk tot rust te komen. De natuur heeft een perfect gevoel voor timing. De schreeuwerige drukte van de zomer is voorbij, we keren langzaam naar binnen. Letterlijk en figuurlijk. De vruchten plukken en overbodige ballast loslaten. Vraag je eens af wat jouw oogst is van afgelopen zomer. Snuif buiten de frisse najaarslucht op.

Een boom laat zijn bladeren gaan zodat hij in het voorjaar weer uitbundig kan groeien en bloeien. Afscheid nemen om ruimte te maken voor nieuwe creaties, nieuw leven. We zouden het voorbeeld van die boom moeten volgen, vertrouwen hebben, maar we houden ons vaak verkrampt vast aan het oude. Angst voor verandering. Maar als die boom zijn blad niet loslaat, kan hij niet groeien. Wat als we de natuur volgen? Laat maar los, laat maar vallen. In vertrouwen meebuigen met de wind en als een blad daar heenwaaien waar het leven je brengt. Ieder op zijn eigen tijd, zijn eigen veranderingsproces volgend. Een boom neemt daar de tijd voor, doet dat in fases. Die ruimte hebben wij ook nodig, om te kunnen groeien als mens, dus pak een kop thee, warme chocolademelk, neem pauze, verstil. Een beetje mijmerend staren naar het vlammetje van een brandende kaars of naar de open haard. Stel jezelf in die stilte de juiste vragen, en je krijgt antwoord. Een fijne herfst.

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.

Scootmobiel 2.jpg

In deze blog wil ik met jullie van gedachten wisselen over de vervoersmiddelen die een rol hebben gespeeld in je leven. Welke herinneringen komen er naar boven?

Herinner je nog je eerste fiets? Daarop volgde vaak een brommer, scooter en later een motor of auto. En heb je ook ervaren dat ze bepaalde periodes van je leven kenmerken? Je eerste vriendje op de brommer, de eerste kus wellicht. En na lang sparen je eerste auto, dat was wat he?! Wat een vrijheid gaf dat. Dat waren mijlpalen in je leven. Niet alleen om het specifieke vervoersmiddel, maar om wat het met je leven deed. Waar het voor stond. Vrijheid, meedoen, in beweging blijven, dingen ondernemen.

Het loopt parallel met je leven, met de nodige hoogte en dieptepunten. Je motor viel stil, of je auto crashte en misschien ook je relatie. Van je heerlijk stoere motor of auto schakelde je over naar een veiligere functionele gezinsauto. Na een scheiding of relatiebreuk wissel je meestal ook weer van auto. Met zo’n nieuwe auto begin je aan een nieuwe fase. Je gaat bijvoorbeeld daten, je krijgt misschien wel een nieuwe liefde. Of je doet plots weer alles op de fiets.

Wanneer je ouder wordt ga je weer inleveren. Eerst stap je over op een kleinere auto, een elektrische fiets.  Als een cirkel kom je terug bij aangepaste hulpmiddelen, zoals een fiets met zijwieltjes of een looprek. Misschien ook een rolstoel. En ook dan kenmerken ze een periode uit je leven.

Door mijn ziekte viel ik halverwege de rit stil en er viel daardoor ook een hiaat in de normale reeks vervoersmiddelen. Ik voelde me als een klein hulpeloos kind weer volledig afhankelijk van anderen.

Een elektrische rolstoel werd mijn uitdaging. Met een enorme weerzin ging ik ermee oefenen. Tot ik er langzaam aan wende en ontdekte en ook durfde toe te geven wat een vrijheid die rolstoel mij gaf, hoe fijn het was dat ik Tessa weer zelf uit kon laten. Vanuit de rolstoel stapte ik tien jaar later over naar de scootmobiel, en mijn leven veranderde mee. Weer een mijlpaal, wat was ik opgelucht. Dat stigma wat aan die elektrische rolstoel plakt, liet ik graag achter me. De duwrolstoel bleef, en heb ik nog altijd nodig voor de lange stukken. Ik houd nog altijd vast aan een opwaartse lijn, want door dat grote gat, dat hiaat heb ik nog wat van het leven tegoed he?! Ik ben nog niet klaar, ik heb zoveel jaren met pech aan de kant van de weg gestaan. Er is nog een hele wereld om te ontdekken.

Voorzichtig stapte ik na jaren oefenen van mijn hometrainer over op een gewone fiets. Dat was een mega grote stap. Het fietsen heb ik ook langzaam opgebouwd met een stopwatch op m’n arm. Nu gebruik ik de fiets zelfs soms voor een kleine stukje waar hij voor bedoeld is, als vervoersmiddel. Hoewel dat nog moeilijk valt te combineren, het is vaak nog teveel.

Mijn blik richt ik op de toekomst, ik zal niet alles kunnen wat gezonde mensen doen, maar voldoende om, met aanpassingen, weer iets te kunnen ondernemen.

Mens tussen andere mensen. Meedoen. Vooruitkomen. Met kleine stapjes tegelijk. Van A naar B.

Mijn hoogtepunt was absoluut het inruilen van de elektrische rolstoel voor de scootmobiel, vooral om de periode uit mijn leven waar de elektrische rolstoel aan gekoppeld was achter me te laten. En toch werd ik wat melancholisch toen hij werd opgehaald. Gek eigenlijk, maar ik heb er ook zoveel mooie momenten met Tessa mee beleefd. Tessa was vergroeid met dat ding, week nooit van mijn zijde.

Rolstoel en Tessa klein

Soms ruil je je vervoersmiddel in voor een nieuwe, maar vind je het ook moeilijk om je trouwe oude fiets of auto achter te laten. Ik weet nog dat we een splinternieuwe auto kochten en ik bij het wegrijden achterom keek naar onze oude auto, met een vreemd soort schuldgevoel. Alsof ik verraad pleegde toen we in zijn opvolger blij naar huis reden.

Heb jij hoogtepunten of dieptepunten in je leven, die gelinkt aan een vervoersmiddel, of heb je een mooie herinnering aan een van je vervoersmiddelen? Dat speciale autootje, misschien die ene fiets of eerste vakantie op je motor?

Liefs,

Eveline ?

Wil je reacties lezen of zelf een berichtje achterlaten, dan kan dat hier op mijn blogpagina A Touch of Spirit.